Tekst: Renata Karpińska
Nie ocalał żaden z czterech cieszyńskich wagonów tramwajowych. Replika była wykonana według udostępnionej przez Österreichisches Staatsarchiv z Wiednia oryginalnej dokumentacji cieszyńskiej linii tramwajowej, zachowanych fotografii i widokówek, informacji udostępnionych przez Národní archiv z Pragi a także budowniczych replik tramwajowych z Krnova i Ołomuńca. Kolory repliki zostały ustalone na podstawie oryginalnych lub zrekonstruowanych wagonów Ringhoffera w Muzeum městské hromadné dopravy w Pradze.
Autorzy filmu: Beata Bugajska, Oleksandr Lazoryk, Krzysztof Kłowaty
Replikę wagonu wykonała firma POLMAT Artur Matkowski z Wrocławia.
Cieszyńskie tramwaje wyprodukowano w 1910 r. w zakładach F. Ringhoffera w Smíchowie (Praga); pojazdy ponumerowane były od 1 do 4. Były to dwukierunkowe, dwusilnikowe wagony wyposażone w sprzęt elektryczny firmy AEG, z odbierakiem lirowym. Podwozie było dwuosiowe ze składanymi kratami ochronnymi; karoseria zawieszona na resorach piórowych miała półzamknięte platformy (pomosty), na których było łącznie ok. 12 miejsc stojących. Wejścia zamykały kratowe drzwi. Pomosty wyłożone były drewnem, elementy wyposażenia motorniczego były mosiężne. Skrzynia wagonu była drewniana, do połowy wysokości obita blachą, dach płócienny. Wagony były pomalowane na czerwono i biało (dolna część skrzyni wagonu na czerwono, od linii okien na biało), dach i podwozie były jasnoszare. Pośrodku prostej części ścian bocznych na panelu obwiedzionym ozdobną linią umieszczono herb Cieszyna. Przedział pasażerski zamykany był drewnianymi drzwiami. Po bokach wagonów zainstalowano po 4 nierównej wielkości okna (2 zewnętrzne węższe, 2 środkowe szersze); nad każdym z nich znajdowało się jedno (dla węższych) lub dwa okna wentylacyjne. Wewnątrz wagonu nad oknami znajdowała się linka połączona z dzwonkiem do po- wiadamiania motorniczego. Układ siedzeń w przedziale (ławki drewniane, bez pochwytów, ze słupkami) był poprzeczny 2+1, razem 18 miejsc siedzących. Nad siedzeniami były bagażniki. Na przodzie wagonu oraz w oknach umieszczone były tabliczki z oznaczeniem kierunku jazdy. Na oświetlenie wagonu składały się: reflektor na przodzie wagonu, reflektor na dachu oraz oświetlenie wewnątrz kabiny pasażerskiej – 6 elektrycznych lamp sufitowych oraz 2 lampy awaryjne oświetlane świecami. Cieszyńskie wagony były praktycznie identyczne z wagonami z Ústí nad Labem, które różniły się od cieszyńskich pantografem (zamiast liry), układem siedzeń wzdłuż ścian kabiny i zastosowaniem innego – ciśnieniowego hamulca.
Po podziale Śląska Cieszyńskiego i Cieszyna pomiędzy Polskę i Czechosłowację w 1920 roku wagony zostały przemalowane na zielony kolor, a szarości na dachu i podwoziu na ciemniejszy odcień.
Replika cieszyńskiego wagonu tramwajowego jest możliwie najwierniejszą kopią oryginału, wszystkie elementy widoczne zostały wykonane przy zastosowaniu materiałów oryginału lub materiałów nieodbiegających wyglądem i in. parametrami od oryginału. Jest to jednak tzw. zimna replika – co oznacza, że nie jest wyposażona w silniki, hamulce i in. elementy jezdne. Zdobienia ścian wagonów zostały wykonane techniką ręcznego malowania. Ze względu na obecne przepisy szyby okien (które się nie otwierają w odróżnieniu od oryginalnych) wykonano ze szkła hartowanego, a pod siedzeniami oprócz niedziałających, a wiernie odtworzonych grzejników oryginalnych zamontowano współczesne elektryczne grzejniki ogrzewające przedział pasażerski. Elementy drewniane repliki wykonane są z drewna mahoniowego i jesionowego. Dach został dodatkowo zabezpieczony niewidoczną warstwą wykonaną z blachy stalowej. W kabinie pasażerskiej zamontowano też 2 kamery monitoringu i 2 monitory. Wagon zabezpieczają też dodatkowe drzwi ze szkła hartowanego, a drzwi kabiny pasażerskiej dodatkowe zamki. Wagon przeznaczony jest do zwiedzania.
Film z posadowienia repliki
Autor filmu: Marek Konieczny
